Ιστορία του Β' Παγκοσμίου πολέμου
Στρατιώτες της 55ης Στρατιάς στο Wernberg της Γερμανίας, 22 Απριλίου 1945 [πηγή:http://www.warhistoryonline.com]

Το ημερολογιο του πολεμου

Σεπ 1939
1939194019411942194319441945
ΔΤΤΠΠΣΚ
28293031123
45678910
11121314151617
18192021222324
2526272829301
2345678

Τελευταια Αρθρογραφια

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ο Χάρτης του Πολέμου

Εισοδος Μελων

Εγγραφή

Η λαϊκή εξέγερση του '43

The popular uprising of '43

Στιγμιότυπο από τις διαδηλώσεις τον Ιούλιο του '43

Τον Ιούλιο του 1943, οι Γερμανοί πήραν μια απόφαση που θα οδηγούσε την κατεχόμενη Ελλάδα σε νέες περιπέτειες. Οι κατακτητές έβλεπαν ότι η Αντίσταση στις πόλεις και τα βουνά της Βόρειας Ελλάδας απασχολούσε σχεδόν το μισό στρατό κατοχής της Ελλάδας. Από την άλλη μεριά, τα προβλήματα στο Ανατολικό Μέτωπο είχαν ενταθεί επικίνδυνα. Έτσι, ο Χίτλερ και το Επιτελείο του, αποφάσισαν να παραχωρήσουν τη Μακεδονία και τη Θράκη στους Βούλγαρους. Ο χάρτης της Ελλάδας θα άλλαζε σε βάρος της με ανεξέλεγκτες μελλοντικές συνέπειες.

Η αντίδραση των Ελλήνων σε αυτή την κατάπτυστη απόφαση ήταν άμεση και άρχισε από την Θεσσαλονίκη το πρωί της 7ης Ιουλίου 1943. Όσο και να φαίνεται περίεργο σε μας τους νεώτερους, πλήθη λαού ξεκίνησαν μια διαδήλωση ενάντια στον Γερμανό κατακτητή εν έτη 1943, με κίνδυνο της ζωής τους, τότε που και μια υποψία ακόμα αντιστασιακής δράσης ενάντια στους κατακτητές, οδηγούσε άμεσα στο εκτελεστικό απόσπασμα. Το ίδιο βράδυ οι διαδηλώσεις και τα συλλαλητήρια επεκτείνονται στη Νεάπολη και τις επόμενες μέρες σε Επτάλοφο, Καλαμαριά, Τούμπα και αλλού. Στις 10 Ιουλίου κηρύσσεται παλλαϊκή απεργία και αμέσως μετά ξεσηκώνονται με τον ίδιο τρόπο Κιλκίς, Κοζάνη, Έδεσσα, Βέροια και Γιαννιτσά. Όλη η Μακεδονία, με πρωτοπόρους το ΕΑΜ, το ΕΛΑΣ και την ΕΠΟΝ, δίνει τη μάχη ενάντια στο διαμελισμό της χώρας και η λαϊκή εξέγερση του ’43 είχε ξεκινήσει.

Τις επόμενες ημέρες τη σκυτάλη των διαδηλώσεων πήρε η Αθήνα. Πλήθη λαού στις 22 Ιουλίου 1943 ξεχύθηκαν στους δρόμους της πρωτεύουσας διαδηλώνοντας την αντίθεσή τους σε αυτή την απόφαση. Οι διαδηλωτές που ξεπερνούσαν κατά τις μαρτυρίες τις 300.000 λαού, ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων, έδωσαν στη κυριολεξία μάχη ενάντια στα τανκς των Γερμανών που είχαν παραταχθεί σε καίρια μέρη της πρωτεύουσας για να εμποδίσουν τα συλλαλητήρια. Άνιση μάχη όμως, μια και οι διαδηλωτές είχαν στα χέρια τους μόνον Ελληνικές σημαίες και πλακάτ διαμαρτυρίας. Δυστυχώς οι Ναζί, θαυμαστές του Μακιαβελισμού, μεταχειρίζονταν τότε οποιοδήποτε μέσο, ηθικά ορθό η μη, προκειμένου να προστατεύσουν το «κράτος» τους, αφού βέβαια εκτιμούσαν πάντα κατά την κρίση τους τις εκάστοτε καταστάσεις. Έτσι ήταν αποφασισμένοι να χτυπήσουν τα πλήθη εν ψυχρώ. Οι πορείες που είχαν ξεκινήσει από κάθε γειτονιά της Αθήνας άρχισαν να συγκλίνουν προς την οδό Πανεπιστημίου. Σκοπός των διαδηλωτών ήταν να φτάσουν στη Βουλγαρική Πρεσβεία, που βρίσκεται στην οδό Ρηγίλλης. Αμέσως μόλις τα μπροστινά τμήματα της διαδήλωσης έφτασαν στην Τράπεζα της Ελλάδας (οδός Ομήρου), τα τανκς κινήθηκαν εναντίον τους. Μια ξανθιά κοπέλα φάνηκε να ξεχωρίζει από το πλήθος και να ορμά ανεμίζοντας τη σημαία της μπροστά απ' το πρώτο τανκ. Τραγική σκηνή, που φέρνει στο νου μας τον Κινέζο φοιτητή που στάθηκε μπροστά από τα τανκς στη πλατεία Τιέν Αν Μεν το 1989. Η κοπέλα δίνει τον άνισο αγώνα της ενάντια στο τανκ, μέχρι που μια ριπή την ρίχνει κάτω νεκρή. Αμέσως μετά ο Γερμανός οδηγός περνά με το άρμα του πάνω από το άψυχο κορμί της. Ήταν η 17χρονη Παναγιώτα Σταθοπούλου. Αμέσως μετά ένα άλλο κορίτσι η Κούλα Λίλη, σκαρφαλώνει στο τανκ και χτυπά τον οδηγό με το τακούνι της στο πρόσωπο. Και αυτή πυροβολείται και σωριάζεται στην άσφαλτο νεκρή.

Τα συλλαλητήρια είναι σε εξέλιξη και οι Αθηναίοι έχουν ήδη κατακλύσει τις πλατείες και τους δρόμους. Εξάρχεια, Κολωνάκι, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Ομόνοια, παντού κυμάτιζαν οι ξεδιπλωμένες από τα σεντούκια Ελληνικές σημαίες. «Έξω οι Βούλγαροι από την Ελληνική Μακεδονία και Θράκη» ήταν το σύνθημα που επικρατούσε παντού. Ακολούθησαν σκληρές συγκρούσεις και τα γερμανικά τανκς επεχείρησαν χωρίς μεγάλη επιτυχία. Στις συγκρούσεις όμως σκοτώθηκαν 30 διαδηλωτές. Εκτός από τις προαναφερθείσες, ανάμεσά στους νεκρούς ήταν και η Όλγα Μπακόλα, ο Κ.Δουκάκης, η φοιτήτρια Αντωνιάδη, ο Α.Δεσύπρης, ο Χ.Κοντός, ο Β.Στεφανιώτης, ο Μ.Καλοζύμης, ο Θ.Χατζηθωμάς, ο Θ.Τεριακής, και ο ανάπηρος του Ελληνοϊταλικού Πολέμου Αντώνης Παπασταυράκης. Στις οδομαχίες υπήρξαν περίπου 300 διαδηλωτές τραυματισμένοι, καθώς και έγιναν περίπου 500 συλλήψεις. Βαρύ το τίμημα, αλλά το αποτέλεσμα ήταν αυτό που μέτρησε για όλους τους Έλληνες: Δεν παρεδόθη ποτέ η Βόρεια Ελλάδα από τους Γερμανούς στους Βούλγαρους. Πρόκειται για γεγονός υψίστης ιστορικής αλλά και εθνικής σημασίας, το οποίο πέτυχε απόλυτα τον σκοπό του. Ήταν η μεγαλύτερη λαϊκή διαδήλωση στην κατεχόμενη Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Αρθρογραφία, Ελλάδα, Δημοσιεύθηκε στις 29/7/2013 από Κυριάκος Χατζηπαρές

Αξιολόγηση : 4.58/5
Αξιολογήστε αυτό το άρθρο
Το παραπάνω κείμενο είναι πρωτότυπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του σε οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των συντακτών. Αν επιθυμείτε να το χρησιμοποιήσετε, παρακαλούμε ενημερώστε μας προηγουμένως
Θεωρείτε οτι το άρθρο αυτό είναι ελλειπές ή ανακριβές; Δημοσιεύσετε το δικό σας άρθρο ή συμπληρώστε το παραπάνω, πατώντας εδώ