Ιστορία του Β' Παγκοσμίου πολέμου
Το USS Langley CV1, το πρώτο αμερικανικό αεροπλανοφόρο (1923) [πηγή:http://commons.wikimedia.org]

Το ημερολογιο του πολεμου

Σεπ 1939
1939194019411942194319441945
ΔΤΤΠΠΣΚ
28293031123
45678910
11121314151617
18192021222324
2526272829301
2345678

Τελευταια Αρθρογραφια

Ο ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ο Χάρτης του Πολέμου

Εισοδος Μελων

Εγγραφή

Belzec

Bełżec Extermination Camp

Κρατούμενοι Ρομά στο στρατόπεδο του Belzec

Το Μπέλζεκ ήταν το πρώτο από τα ναζιστικά γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης που δημιουργήθηκε για την υλοποίηση της Επιχείρησης Reinhard κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Λειτούργησε από τις 17 Μαρτίου 1942 μέχρι το τέλος του Ιουνίου του 1943. Το στρατόπεδο βρισκόταν στην κατεχόμενη Πολωνία περίπου 1 χλμ νότια από το τοπικό σιδηροδρομικό σταθμό του Μπέλζεκ στην περιοχή του Λούμπλιν

Μεταξύ 430.000 και 500.000 Εβραίοι πιστεύεται ότι έχουν σκοτωθεί στο Μπέλζεκ, μαζί με έναν άγνωστο αριθμό Πολωνών και Ρομά, ενώ δύο μόνο Εβραίοι είναι γνωστό ότι έχουν επιζήσει από το Μπέλζεκ και τον πόλεμο, οι Rudolf Reder και Chaim Hirszman. Η έλλειψη των επιζώντων, που θα μπορούσαν να έχουν δώσει μαρτυρία, είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο αυτό το στρατόπεδο είναι τόσο λίγο γνωστό, παρά τον τεράστιο αριθμό των θυμάτων του

Το στρατόπεδο εξόντωσης Μπέλζεκ, υπήρξε το μοντέλο για άλλα δύο στρατόπεδα της Επιχείρησης Reinhard και ξεκίνησε ως στρατόπεδο εργασίας τον Απρίλιο του 1940, με σκοπό να στηθούν αμυντικά έργα κατά μήκος της διαχωριστικής γραμμής Γερμανών-Σοβιετικών. Στις 13 Οκτωβρίου 1941, ο Χάινριχ Χίμλερ έδωσε στα ΕΣ ΕΣ και στον αρχηγό της Πολωνικής Αστυνομίας του Λούμπλιν Odilo Globocnik, δύο εντολές που ήταν στενά συνδεδεμένα μεταξύ τους: να ξεκινήσει η γερμανοποίηση στην περιοχή γύρω από Zamość και να αρχίσουν οι εργασίες για το πρώτο στρατόπεδο εξόντωσης, κοντά στο Μπέλζεκ. Η περιοχή επιλέχθηκε για τρεις λόγους:

  • βρισκόταν στα σύνορα μεταξύ των περιοχών Lublin και Γαλικίας, δείχνοντας έτσι το σκοπό του να χρησιμεύσει ως μια τοποθεσία εξόντωσης για τους Εβραίους και των δύο περιοχών
  • Για λόγους εύκολης μεταφοράς καθώς βρισκόταν δίπλα στο σιδηρόδρομο και το κεντρικό δρόμο μεταξύ του Lublin και Lvov
  • Το βόρειο όριο του προβλεπόμενου στρατοπέδου ήταν η αντιαρματική τάφρο έπου είχε δημιουργηθεί ένα χρόνο πριν από τους Εβραίους εργάτες του πρώην στρατοπέδου καταναγκαστικής εργασίας. Η τάφρος, ανασκάφηκε αρχικά για στρατιωτικούς λόγους, αλλά ήταν πιθανό να λειτουργήσει και ως ο πρώτος ομαδικός τάφος

Επικεφαλής της κατασκευής ήταν ο Richard Thomalla, ο οποίος άρχισε το έργο στις αρχές Νοεμβρίου του 1941, χρησιμοποιώντας Πολωνούς χωρικούς και αργότερα Εβραίους. Η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε στις αρχές Μαρτίου του 1942 και το στρατόπεδο μετατράπηκε από στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας σε στρατόπεδο εξόντωσης, όπως είχε αποφασιστεί στη Διάσκεψη του Wannsee

Οι δύο διοικητές του στρατοπέδου, Christian Wirth και Gottlieb Hering, είχαν - μαζί με το σύνολο σχεδόν του προσωπικού τους - εμπλακεί στο ναζιστικό Πρόγραμμα Τ-4 από το 1940. Ο Wirth είχε την ηγετική θέση ως επόπτης και των έξι ιδρυμάτων ευθανασίας του Ράιχ. Ως συμμετέχων της πρώτης δοκιμής θανάτωσης με αέρια ατόμων με ειδικές ανάγκες στο Βραδεμβούργο στο Πρόγραμμα Τ-4, ο Wirth ήταν ήδη έμπειρος στις δολοφονίες από την αρχή της λειτουργίας του στρατοπέδου. Ήταν επομένως, μια προφανής επιλογή να είναι ο πρώτος διοικητής του πρώτου στρατοπέδου εξόντωσης. Ο ίδιος είχε προτείνει την υιοθέτηση της Τ-4 τεχνολογίας για τη θανάτωση με αέριο μονοξειδίου του άνθρακα σε στατικούς θαλάμους αερίων στο Μπέλζεκ, αφού η ανάλογη τεχνολογία της θανάτωσης με κινητά φορτηγά αερίων που χρησιμοποιήθηκε πριν από τον Δεκέμβριο του 1941 στο στρατόπεδο εξόντωσης Chelmno, είχαν αποδειχθεί ανεπαρκή για τον προβλεπόμενο αριθμό θυμάτων

Το στρατόπεδο εξόντωσης αποτελούνταν από δύο μικρότερα: Στρατόπεδο I, το οποίο περιελάμβανε τους κοιτώνες των Ουκρανών, τα εργαστήρια, κοιτώνες των Εβραίων, τον χώρο υποδοχής και το στρατόπεδο II, το οποίο περιείχε τους θαλάμους αερίων και τους μαζικούς τάφους . Τα δύο στρατόπεδα ήταν συνδεδεμένη με ένα στενό διάδρομο που ονομαζόταν Der Schlauch, ή Tube. Οι Γερμανοί φύλακες και η διοίκηση στεγαζόταν σε δύο κτίρια έξω από το στρατόπεδο.

Οι θάλαμοι αερίων του Μπέλζεκ άρχισαν να λειτουργούν επίσημα στις 17 Μαρτίου 1942 κι έτσι το πρώτο από τα στρατόπεδα της Επιχείρησης Reinhard άρχισε τη θανάτωσή των θυμάτων του. Τα πρώτα θύματα ήταν Εβραίοι που απελάθηκαν από Lublin και Lwow. Υπήρξαν πολλές τεχνικές δυσκολίες σε αυτή την πρώτη προσπάθεια μαζικής εξόντωσης. Οι μηχανισμοί των θαλάμων αερίων ήταν προβληματικοί, και συνήθως μόνο ένας ή δύο από το προσωπικό εργάζονταν σε κάθε δεδομένη στιγμή, προκαλώντας έτσι καθυστέρηση. Επιπλέον, τα πτώματα θάβονταν σε λάκους που καλύπτονταν με όχι παχύ στρώμα από χώμα, δημιουργώντας προβλήματα σε συνδυασμό με τη θερμότητα, τη σήψη και τη διαφυγή των αερίων. Αυτό το τελευταίο ζήτημα διορθώθηκε σε άλλα στρατόπεδα εξόντωσης με τη χρήση κρεματορίων

Σύντομα έγινε αντιληπτό ότι οι τρεις θάλαμοι αερίων δεν επαρκούσαν για την ολοκλήρωση του έργου, ιδιαίτερα με τον αυξανόμενο αριθμό των αφίξεων από την Κρακοβία και το Lviv. Ένα νέο συγκρότημα με έξι θαλάμους αερίων από σκυρόδερμα χτίστηκε, και οι ξύλινοι θαλάμοι γκρεμίστηκαν. Η νέα μονάδα, η οποία θα μπορούσε να διαχειριστεί ταυτόχρονα πάνω από 1.000 θύματα, είχε ως πρότυπο τα άλλα δύο στρατόπεδα εξόντωσης της Επιχείρησης Reinhard: Ζομπίμπορ και Τρεμπλίνκα. Τον Δεκέμβριο του 1942, η τελευταία μεταφορά Εβραίων έγινε στο Μπέλζεκ. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι Εβραίοι στην περιοχή που κάλυπτε το Μπέλζεκ είχαν σχεδόν εξοντωθεί, ενώ επικρατούσε η αίσθηση ότι οι νέες υπό κατασκευή εγκαταστάσεις στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου θα μπορούσαν να εξοντώσουν το υπόλοιπο των Εβραίων

Ένα τελευταίο τρένο με 300 Εβραίους κρατούμενους για την θανάτωσή τους στο Ζομπίμπορ αναχώρησε στα τέλη Ιουνίου του 1943 ως τελευταία πράξη της λειτουργίας του στρατοπέδου. Στο πλαίσιο του ναζιστικού σχεδίου Επιχείρηση 1005, έγινε εκταφή των πτωμάτων και στη συνέχεια αποτεφρώθηκαν τα οστά σε σκόνη. Το γερμανικό και ουκρανικό προσωπικό διέλυσε το στρατόπεδο και η περιοχή αναδασώθηκε με έλατα και τα άγρια ​​λούπινα. Κάθε εξοπλισμός με δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Majdanek. Το σπίτι του Wirth και το κτίριο των ΕΣ ΕΣ, που ήταν στην ιδιοκτησία των πολωνικών σιδηροδρόμων πριν από τον πόλεμο, δεν κατεδαφίστηκαν

Όταν το στρατόπεδο εγκαταλήφθηκε, κάτοικοι από τα γύρω χωριά άρχισαν μεγάλης κλίμακας ανασκαφές στο χώρο ψάχνοντας για χρυσό και πολύτιμα αντικείμενα. Αυτές οι ανασκαφές ήταν τόσο εκτεταμένες ώστε η περιοχή καλύφθηκε από ανθρώπινα λείψανα κάθε είδους, και έτσι οι προσπάθειες των Ναζί να αποκρύψουν την τοποθεσία ανατράπηκαν. Έτσι, διατάχθηκε να επιστρέψει πάλι το προσωπικό των Ναζί, μετατρέποντάς το στρατόπεδο σε αγρόκτημα, με έναν Ουκρανό φύλακα να διαμένει εκεί μόνιμα με την οικογένειά του. Αυτό το μοντέλο για τη φύλαξη και τη συγκάλυψη των χώρων των στρατοπέδων αργότερα εγκρίθηκε και στα Τρεμπλίνκα και Ζομπίμπορ

Ως αποτέλεσμα των προσπαθειών των Ναζί να εξαλείψουν στοιχεία για την ύπαρξη του στρατοπέδου κοντά στο τέλος του πολέμου, σχεδόν όλα τα ίχνη του στρατοπέδου εξαφανίστηκαν από την επιφάνεια του οικοπέδου. Στη δεκαετία του 1960 η περιοχή του πρώην στρατοπέδου ήταν περιφραγμένη, και υπήρχαν μερικά μόνο μικρά μνημεία. Σήμερα, η περιφραγμένη περιοχή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική έκταση του στρατοπέδου κατά τη λειτουργία του, καθώς έγινε εκμετάλευση του οικοπέδου λόγω της ανάπτυξης της περιοχής

Αρθρογραφία, Δημοσιεύθηκε στις 22/12/2014 από worldwarII

Αξιολόγηση : 4.94/5
Αξιολογήστε αυτό το άρθρο
Το παραπάνω κείμενο είναι πρωτότυπο. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του σε οποιοδήποτε μέσο χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των συντακτών. Αν επιθυμείτε να το χρησιμοποιήσετε, παρακαλούμε ενημερώστε μας προηγουμένως
Θεωρείτε οτι το άρθρο αυτό είναι ελλειπές ή ανακριβές; Δημοσιεύσετε το δικό σας άρθρο ή συμπληρώστε το παραπάνω, πατώντας εδώ
Σχετικά άρθρα

Majdanek, Επιχείρηση 1005, Επιχείρηση Reinhard

Ημερολόγιο
17 Μαρ 1942
Ξεκινά η λειτουργία του στρατοπέδου εξόντωσης Belzec στη Πολωνία